Κυριακη 9-11-2014
H πέμπτη νύχτα στο Jibhi φαίνεται πως είναι και η τελευταία στην κρυμμένη, μέσα στα βουνά, κοιλάδα. Πολύωρες συζητήσεις με τον Renu σχετικά με τη ζωή στα βουνά, τη θρησκεία, τις κάστες, τις φιλοδοξίες των ανθρώπων και πολλά άλλα παρεμφερή θέματα.
Η Ινδία δεν ειναι όπως ήταν πριν καιρό και η τελευταία δεκαετία επέφερε τις ριζικότερες αλλαγές. Ενα δυτικό πρότυπο αρχίζει να περνάει ως το ιδανικό και εδω, και είναι δύσκολο να το σταματήσεις.
Οι άνθρωποι κερδίζουν πιο πολλά απ ότι παλαιοτερα και οι ανάγκες τους πληθαίνουν. Οι πολυεθνικές παίζουν ήδη κυρίαρχη θέση στην τεράστια αυτή αγορά. Τέρμα τα παραδοσιακά κτίσματα. Το τσιμέντο κυριαρχεί πλεον ακομα και στα βουνα, οπου αντίκρισα να χτίζονται δεκάδες σπίτια ή ξενώνες μονο με τσιμέντα. Κατι μου θυμίζει...
Ο Renu επαναλάμβανε συχνα δύο φρασεις.
- Να χρησιμοποιήσω τις ικανότητες μου.
- Να ικανοποιήσω τις επιθυμίες μου.
Έλεγε λοιπόν πως όταν έχεις κάποιες ικανότητες, πρέπει να τις χρησιμοποιείς για να κάνεις καλό. Αλλιώς είναι σαν να έχεις κάποιες σούπερ δυνάμεις και αρνησε να τις χρησιμοποιησεις. Πολύ σοφή κουβέντα.
Αν και οι επιθυμίες που θέλει να ικανοποιήσει με βρίσκουν διάφωνο λογω του οτι είναι υλικές επιθυμίες και μαλιστα δυτικοφερμένες, θα συμφωνήσω στο οτι πρέπει να προσπαθούμε να τις ικανοποιούμε, λαμβάνοντας μετά, είτε την προσδοκόμενη ευχαρίστησή ειτε την γέννηση καινούριων επιθυμιών. Καλό είναι να βάζουμε τους στόχους που διευρύνουν το πνεύμα μας πάνω απο τους υλικούς στόχους.
Οι μέρες περασαν μάλλον ήσυχα. Ο εθισμός στο υπέροχο τσάι τους ειναι αναπόφευκτος. Συνήθως βάζουν μαυρο τσάι, γαλα, νερο, πολυ ζαχαρη, καρδαμο και μαραθο και είναι πάντα πρόθυμοι να σου φτιάξουν ένα. Πήγα σχεδόν σε όλα τα μέρη που μπορούσα να πιω ενα τσάι κυριως για να στηρίξω την τοπική αγορά (αν και το τσάι ειναι πολυ φτηνό) αλλά και για να γνωρίσω τους ντόπιους. Έτσι μαθαινεις διαφορά μυστικά.
Το Jalori pass στα 3200μ ήταν ενα εύκολο μονοπάτι μέσα στα δάση και ουσιαστικά σου προσέφερε μόνο ενα, γυμνο απο δεντρα, σημείο απ οπου έβλεπες ψηλές κορυφές παντού τριγύρω σου ενω στο βαθος αχνοφαινοντουσαν και οι παγετοι των κορυφων των πανω απο 5 - 6 χιλιάδων μέτρων.
Τα πιο όμορφα μονοπάτια είναι όμως στα χωριά. Το αγαπημένο μου ξεκινουσε απο το χωριό Ghiyaki οπού ανεβαίνεις ένα μονοπάτι προς τον πανω οικισμό του χωριού και μετά συνεχίζεις βόρεια προς το πανω Jibhi. Εκεί μπορείς να καταλάβεις οτι στα μικρά χωριά των Ιμαλαΐων, η ζωή είναι ακόμα απλή.
Αυτό που σε κάνει να χαμογελάς συνέχεια εδω είναι τα παρα πολλά παιδιά που συναντάς. Είναι τόσο χαριτωμένα όταν εξασκούν τα αγγλικά που μαθαίνουν στο σχολειο μαζί σου. Hello!, How are you?, Where are you going?, What's your name? και Byyyeeeee!!! είναι οι πιο συχνές εκφράσεις που θα σουν πούν ντροπαλά ενώ όταν τα ρωτήσεις εσύ "how are you?" απαντούν παντα με το επίσημο "I am fine, thank you!".
Πόση χαρά μπορούν να φέρνουν τα παιδιά στις ζωές των ανθρώπων ;! Αναρωτιέμαι πως έχουμε φτάσει σ αυτο το σημείο να μην κάνουμε παιδιά. Ας διδαχτουμε κατι απο την Ινδια εδω. Τα πολλά παιδιά είναι ευτυχία και όχι δυσκολία. Πέντε ανα ζευγάρι νομίζω καλά είναι. Τι περιμένετε; Κάντε έρωτα με τους συντροφους σας τώρα! (ή υιοθετηστε αν ειστε ομοφιλοφιλοι ή μη ικανοί)
Σήμερα συνέβη και το εξής απίστευτο. Εκεί που προσέφερα κοινωνική εργασία και καθάριζα τον μόνο υπολογιστή με ίντερνετ στην περιοχή απο τους ιούς που είχε (και κόλλησε και την φωτογραφική και ένα φλασακι μου), μπαίνει ένα ζευγάρι ξένοι μέσα. Χάρηκα αμεσως γιατί ηταν οι πρώτοι που είδα σε πέντε μέρες. Τους λέω σε πέντε λεπτά μπορούν να το χρησιμοποιησουν και η κοπέλα με ρωτάει απο που είμαι. "Greeceeee!!!" βροντοφωνάζω... "Me too!" μου απαντάει. Τρεις ξένοι στο μέρος, οι δύο Έλληνες. Είμαστε παντού τελικά.
Ήπιαμε ενα τσάι αργότερα όλοι μαζι. Με εξέπληξε ο Eloi, ο Ισπανός φίλος της Αλήσιας που μπορούσε να καταλάβει τα ελληνικά μια χαρά. Πολυ συμπαθητικό ζευγάρι.
Ο προορισμός για αύριο είναι το Chandigarh όπου θα συναντήσω ένα Γάλλο φίλο βιολιστή, τον Alex και θα μοιραστούμε το ταξίδι μας για μερικές μέρες.
--@@--@@--@@--@@--@@--@@--
Sunday 9-11-2014
The fifth night in Jibhi seems to be the last one in this, hidden in the mountains, valley. Long-hour discussions with Renu about life in the mountains, religion, casts, ambitions of people and many other relative topics.
India is not how it was some years ago and especially the last decade have seen radical changes. A western lifestyle appeals as the ideal nowadays and it s hard to stop it.
People earn more money than before and consequently their needs grow. The multinational companies hold already a big share in this vast market. No more traditional architecture. Cement rules over any other mean of construction and I came across many new constructions on the mountains using cement as the dominant material. It reminds me something...
Renu kept repeating two phrases throughout our conversations.
- I have to use my abilities
- I have to satisfy my desires
He said that when you have certain abilities, you have to use them to do good things.
It is like you are having super powers and you are refusing to use them. Very wise talking.
Even if the desires he wants to satisfy found me opposite, as they are materialistic desires and moreover western originated, I agree on that we should try to satisfy our desires, receiving afterwards, either the expected satisfaction or the birth of new desires. It s good to put the desires that broaden our spirit higher than the materialistic ones.
The days passed rather relaxed. The addiction to their wonderful chai is inevitable. Usually they put black tea, water, milk, plenty of sugar, cardamon and fenel and they are always happy to prepare on for you. I went almost to every place serving a chai in the area mostly to support the local market (even if chai is very cheap) but also to meet locals. That's how you discover the secrets of a place.
Jalory pass at 3200m was an easy path in the forest that offers you basically only one naked point, from where you can see all the peaks surrounding you and far in the horizon you could see the higher icy peaks above 5 - 6 thousands metres.
The more beautiful paths though, are in the villages. My favourite starts in Ghiyaki village where you walk an uphill path towards the upper settlements of the village and then you continue north to reach the upper Jibhi. There is that you can witness that life in the himalayas is still simple.
What makes you smile all the time here are the many many kids you see around. They are sooo cute when they try to practise the english language they learn in school. Hello!, How are you?, Where are you going?, What's your name? And Byyyeeeee!!! are the most common expressions they will intimidatly say and while you ask them back "how are you?" they always reply with a formal "I am fine, thank you!". How much happiness can kids bring in people's lifes?! I m wondering how we've reached this point not having kids. Let's be tought something from Indian today. Many kids bring happiness and not misery.
Five per couple sounds good. What are you waiting for? Make love to you other half now! (or adapt if you are homosexual or unable)
Today also happened the following unbelievable thing. I was offering some social work by cleaning the viruses from the only pc in the village connected to the net (after I got the viruses also in a camera and a usb key) and at some point a foreign couple gets inside the place. I was instantly happy because they were the first foreigners i saw in 5 days. I told them that in 5 minutes they could use the computer and the girl asked me where do I come from. "Greeceeee!!!" I reply, "Me too!" she replies. Three foreigners in the place, the two were Greeks. It is true what they say, that Greeks are everywhere.
We had a chai later all together. I was surprised by Eloi, the spanish friend of Alicia, because he could understand greek language well. Very nice couple.
Tomorrow's destination is Chandigarh where I ll meet a French friend and violonist, Alex and we ll share our trip for some days.